Verhaal opslaanBewaar dit verhaalVerhaal opslaanBewaar dit verhaalHet was laat in de pandemie en ik was een alleenstaande moeder en woonde met mijn peuter in Los Angeles. Enigszins nieuw in het gebied. Ik had niet veel vrienden - je kent dat dorp waarvan ze zeggen dat het nodig iseen kind helpen opvoeden. Sociale afstandelijkheid maakte speelafspraken bijzonder moeilijk, dus veel dagen waren het alleen ik en mijn dochter. Nadat ze in slaap was gevallen, werkte ik tot diep in de nacht als freelanceschrijver die verhalen pitchte en rapporteerde in de hoop genoeg werk te hebben om financieel zelfvoorzienend te zijn, maar niet te veel omdat ik geen kinderopvang had. Eerlijk gezegd wilde ik het niet; Ik was bang voor de mogelijkheid van infectie die gepaard ging met het hebben van een parttime oppas. Eén gedachte was een constante in mijn wervelende derwisjgeest: ik kan niet ziek worden.
Dus ik heb niet gedronken, dat heb ik niet gedaanrook cannabis– wat niet alleen legaal was, maar ook een groot deel van de cultuur in Venetië, waar ik woonde. Ik at voornamelijk voedsel van de boerenmarkt. Ik wandelde dagelijks met mijn dochter over strandpaden en deed klankbadmeditaties die ik op YouTube vond. Toch brandde ik de kaars aan beide kanten en mijn angst was altijd aanwezig.
Uiteindelijk kwamen er vaccins uit en begonnen de zaken terug te keren naar het normale niveau van vóór de pandemie. Ik voelde een golf van opluchting over eventuele fysieke gevaren, maar toch maakte ik in mijn achterhoofd kennis met de kwetsbaarheid van het ouderschap en bovendien nog een alleenstaande. De ervaring van het meemaken van de pandemie benadrukte de zwaarte van de verantwoordelijkheid en de behoefte aan wat voelde als ongrijpbare controle. Ik verlangde naar een staat van kalmte die over me heen kon spoelen zonder dat ik er veel moeite voor hoefde te doen, want eerlijk gezegd werd ik afgetapt.
Op een dag ontmoette ik een moeder met een dochter van de leeftijd van mijn kind bij een zwembad. Deze moeder was jong chic en cool. Wij hadden soortgelijke tatoeages. Het klikte en uiteindelijk vertelde ze me over haar man, die een bedrijf leidde dat psilocybine-gummies verkocht. Ja psilocybine zoals in depsychedelischstof die van nature voorkomt in paddo’s. Ik dacht meteen terug aan de paddenstoelen die ik als twintiger had gebruikt en die me een full-body high gaven die uren aanhield. De moeder zette haar baby op haar heup en verduidelijkte: de gummies zijn zo samengesteld dat je eenmicrodosisof een kleine hoeveelheid die net genoeg is om de scherpte weg te nemen, maar niet genoeg om je high te maken of een psychedelische ervaring te veroorzaken.
De gedachte klonk aantrekkelijk: ik had mijn dochter net gespeend na drie jaar borstvoeding en begon aan het eind van een lange dag een glas wijn te drinken om te ontspannen. Maar ik hield niet van de manier waarop alcohol mijn lichaam liet voelen. Omdat ik nieuwsgierig was of microdosering de stress bij het ouderschap kon verlichten, ging ik op haar aanbod in bij mijn nieuwe vriendin en probeerde ik de voorraad gummies voor een week uit die ze me gaf. Mijn dochter ging net naar de kleuterschool en ik had mijn ochtenden vrij. Ik begon om de dag een psilocybine-gummy van 0,15 gram te nemen.
Zoals mijn moedervriend beloofde, gaf de microdosis me geen psychedelische ervaringen, hoewel ik wel een licht euforisch tintelend gevoel voelde toen ik ze voor het eerst innam. Nadat ik ze een paar weken in de ochtend om de dag had ingenomen, merkte ik dat ik me meer ontspannen en comfortabeler in mijn vel voelde. Ik was niet opgewonden en voelde me op geen enkele manier beperkt. Tegen 15.00 uur Toen ik mijn dochter van de kleuterschool moest ophalen, was ik volkomen helder. Ik merkte ook dat ik 's nachts minder tandenknarsde.
In 2025 wordt het microdoseren van psilocybine nog populairder dan een paar jaar geleden, vooral onder moeders.
Hoewel mijn ervaring heel nieuw voor mij is, is deze niet helemaal uniek. In feite is microdosering voor onze generatie geworden wat chardonnay was voor moedergroepen van weleer – en persoonlijk geef ik de voorkeur aan de sfeer van psilocybine.
Daniella Grünspechteen erkende schooladviseur geestelijke gezondheidszorgadviseur en oprichter vanShemaya-heiligdomis gespecialiseerd in het begeleiden van mensen op therapeutische reizen, inclusief mensen die psilocybine gebruiken. Ze vertelt SELF dat moeders tegenwoordig massaal naar haar toe komen voor advies over microdosering. Ze behandelt zelfs een Montessori-leraar die tijdens het lesgeven microdoseert. Boeken zoals Microdosering voor moeders: een beginnersgids over de wonderen en voordelen van paddo’s voor de drukke moeder van vandaagMoeders op paddenstoelen wijzen op een stijging van de microdoseringstrend. In 2022, rond de tijd dat ik microdosering ontdekte, publiceerde NPR een segment over de duizenden moeders die microdoseerden als een manier om met de angst van het ouderschap om te gaan.
We kunnen een deel van deze populariteit toeschrijven aan de decriminalisering van psilocybine, waardoor gebruikers – waaronder moeders – uit de schaduw komen. In Californië, samen met staten zoalsOregonIn het District of Columbia en Colorado is psilocybine gedecriminaliseerd; in veel andere staten, zoals New York, Pennsylvania en West Virginia, is decriminalisering nodig voor actieve wetgeving.
Door het microdoseren van paddenstoelen voelde ik me rustiger, meer verbonden met het universum en over het algemeen minder gespannen en overweldigd door dagelijkse stressfactoren.
Een microdosis of een kleine hoeveelheid van een actieve plant is bedoeld om sub-perceptueel te zijn, legt Gruenspecht uit. Dit betekent dat je een hoeveelheid wilt nemen die net genoeg is om de ontspannende effecten te voelen, maar niet genoeg om je te laten trippen of je high te laten voelen, voegt ze eraan toe. Er is niet één overeengekomen definitie van een microdosis, maar enkeleonderzoek suggereertongeveer 1/5 tot 1/20 van een recreatieve dosis; voor psilocybine ligt dit doorgaans rond de 0,3 gram. De potentie kan echter enorm variëren, dus het kan moeilijk zijn om zonder vallen en opstaan precies te weten hoeveel u gebruikt. En zoals Gruenspecht vaak ziet, kan elk individu verschillend reageren, afhankelijk van hoe gevoelig je bent. Maar nogmaals, er is geen echte manier om te meten wat iemand gevoelig maakt of wat dat precies betekent, dus het is allemaal een beetje subjectief.
Bij microdoses kan psilocybine, zoals Gruenspech het zegt, je helpen je af te stemmen op de frequenties van de planeet en synchroniciteiten op te merken. Als dit een beetje woo-woo klinkt, hoor ik je. (WijZijnover het nemen van psychedelica gesproken.) Maar betekenisvolle toevalligheden opmerken oftekenen uit het universumhad een positief effect op mijn humeur: zelfs in tijden van nood zorgde het ervoor dat ik me meer verbonden voelde met het universum en het wakkerde een gevoel van magische hoop en doel aan, alles in één – wat mij overigens inspireerde om überhaupt moeder te worden.
Mijn praktijk van microdosering zorgde er ook voor dat ik in de loop van de dag niet van de ene taak naar de andere haastte. Dit is een vaak gemeld effect van de plantaardige stof volgens Gruenspech. Je zult kleine dingen gaan opmerken die werken als je je innerlijke flow cultiveert, zegt ze. Het voordeel van microdosering is, zoals zij het stelt, het creëren van een stemmingswisseling die magie naar het alledaagse brengt.
Voor mij vertaalde dit zich in het voelen van dankbaarheid: ik kon mijn perceptie veranderen enfocus op het positieveen het wonder van het leven gemakkelijker dan de kleine tragedies die de angst deed opkomen. Nadat ik bijvoorbeeld mijn dochter had afgezet bij de kleuterschool en mijn gummie had meegenomen, bracht ik wat tijd buiten door tussen de cactussen en hibiscusplanten, genietend van hun schoonheid. In plaats van me overweldigd te voelen door het ouderschap, had ik het geluk dat ik de magie van deze natuurlijke wereld met mijn dochter kon delen. Daarna zou ik een dagje werken als freelancer en consultant, contentplannen en marketingcampagnes ontwikkelen voor een technologiebedrijf en Zoom-vergaderingen houden. Ik bereidde de post-kleutersnack van mijn dochter voor met een gevoel van vertrouwen en duidelijkheid.
Het onderzoek naar psilocybine bevindt zich nog in de beginfase, dus experts begrijpen nog niet alle potentiële voordelen en risico’s.
Hoewel veel mensen, waaronder ikzelf, microdosering anekdotisch zullen prijzen voor het verlichten van angstgevoelens en het verbeteren van de stemming, is het onderzoek hier nog steeds vrij beperkt – het middel is tenslotte al geruime tijd illegaal in de VS, waardoor het voor wetenschappers vrijwel onmogelijk is om financiering voor onderzoek te krijgen.
Wat we wel enigszins begrijpen, is wat psilocybine in de hersenen doet om die feel-good sensaties te produceren. Psilocybine bindt zich aan serotoninereceptoren en die receptoren worden in hoge concentraties aangetroffen in gebieden die te maken hebben met denkperceptie en stemming.Rachel Yehuda PhDeen professor in de psychiatrie en neurowetenschappen die leiding geeft aan het Centrum voor Psychedelische Psychotherapie en Traumaonderzoek aan de Icahn School of Medicine op de berg Sinaï, vertelt SELF. Dit zou de verschuiving in het perceptuele denken en de verhoogde stemming kunnen verklaren die velen (waaronder ikzelf) ervaren, maar we weten niet zeker of het activeren van die receptoren daadwerkelijk de subjectieve effecten veroorzaakt die mensen voelen als ze psilocybine gebruiken, legt Dr. Yehuda uit.
Dr. Yehuda benadrukt dat ondanks de decriminalisering ervan in veel staten en sommige veelbelovendvroeg onderzoek naar depressiespecifiek psilocybine is nog niet goedgekeurd voor de behandeling van stemmingsstoornissen, trauma of PTSD. Veel mensen zeggen dat ze, nadat ze het hebben ingenomen, een verandering ervaren, maar dat is een bewering die nogal moeilijk objectief te onderzoeken is, zegt Dr. Yehuda. Dat is de reden dat mensen psilocybine en andere verwante verbindingen in klinische onderzoeken proberen te bestuderen. Zelfs als we zouden kunnen bewijzen dat de manier waarop psilocybine in de hersenen werkt de feelgood-effecten veroorzaakt, moeten we nog iets duidelijker kunnen aantonen dan we tot nu toe hebben gedaan dat deze behandelingen effectief zijn, voegt ze eraan toe.
Dit is niet om het potentieel te onderschatten. Dr. Yehuda die haar carrière heeft gewijd aan het onderzoeken hoepsychedelica kunnen mensen helpen genezen van traumagelooft dat deze verbindingen mogelijk een grote rol kunnen spelen in de geestelijke gezondheid, ook al is het onderzoek er nog niet helemaal. Zoals zij het stelt: Dit is het beste wat er op het gebied van de geestelijke gezondheidszorg gebeurt, maar het is nog niet klaar voor prime time. Ze vertelt bijvoorbeeld dat we MDMA-ondersteunde therapie gebruiken voor COVID-veteranen en dat de meesten van hen het gevoel hebben dat ze geen PTSS meer hebben; ze hebbenhun trauma verwerkt. De sleutel hier voegt ze aan toe is waarschijnlijk het feit dat deze stoffen mensen helpen beter in hun onderbewustzijn te graven, waardoor ze inzichten krijgen over zichzelf en materiaal omerover praten met een therapeut.
Hoewel Dr. Yehuda opmerkt dat het microdoseren van psilocybine onder begeleiding van een geestelijk gezondheidsadviseur vrij lage risico's met zich meebrengt, maakt ze zich zorgen over mensen die zelf psychedelica gebruiken voor zelfmedicatie. Dit kan emotioneel ingewikkelde gevoelens naar boven brengen, je in contact brengen met traumatische herinneringen of ervoor zorgen dat je een negatieve stemming ervaart, ook al hoopte je dat het je in een positieve stemming zou brengen, legt ze uit. Met andere woorden: psychedelica kunnen in welke dosis dan ook traumatische herinneringen oproepen zonder waarschuwing. Als je je niet in een veilige omgeving bevindt, kan dat verontrustend en zelfs gevaarlijk zijn. Zonder verder onderzoek is het moeilijk om te weten hoe waarschijnlijk dit is en hoe u dit kunt vermijden bij het gebruik van deze stoffen.
Wat mijn ervaring betreft: ik heb ongeveer zes maanden gemicrodoseerd en stopte toen ik van Venetië terug naar mijn geboorteplaats Brooklyn verhuisde. Het is grappig om te bedenken dat een fysieke trip invloed heeft gehad op mijn psilocybine-reis, maar het voelde als het juiste moment om te stoppen. Hoewel ik achteraf gezien niet meteen tot deze conclusie kwam, geloof ik dat microdosering mij de vrijheid geeft om te beslissen wat het beste is voor mijn gezin, zelfs als dat betekent dat ik stoffige handpalmen en een huis aan zee moet opgeven. Een terugkeer naar de bruisende gemeenschap van het stadsleven, waar ik een diep web van vrienden en familie had waar ik op kon leunen voor steun, zou veel van mijn opvoedingsangsten rond isolement verlichten. Ik hield zo stevig vast aan het idee om op het strand te wonen voor magie, maar een beetje magie liet me zien dat verwondering geen fysieke grenzen kent.
Wie zal zeggen dat mijn reis met psychedelica voorbij is; laten we zeggen dat ik nieuwsgierig ben naar psilocybine. Ik heb gehoord van retraites waarbij moeders op reis kunnen gaan (onder toezicht van een gids) terwijl ze in een hut in het bos verblijven – wat klinkt als een zalige manier om verbinding te maken met de natuur en opnieuw verbinding te maken met mezelf en de magie die ik vond na een periode van duisternis. Ik heb me er nog niet voor aangemeld, maar ik heb er sterk over nagedacht. Omdat ik persoonlijk geloof in het plezier van microdoseren: ik was eerlijknieuwe oudertoen ik aan mijn reis begon en het leerde me dat hoewel stress altijd deel uitmaakt van het optreden, het vinden van manieren om mijn gevoel van verwondering te behouden – voor het leven, de natuur, het universum en altijd het strand – ervoor kan zorgen dat alles een beetje lichter aanvoelt.
Verwant:
- Ik ben een therapeut die MDMA heeft geprobeerd: hier is hoe de ervaring mijn kijk op psychedelische therapie heeft gevormd
- 12 realistische tips voor het omgaan met schuldgevoelens van moeders die er last van hebben
- 8 dingen die u moet weten voordat u eetbare cannabisproducten probeert
Ontvang meer van de geweldige servicejournalistiek van SELF rechtstreeks in uw inbox, gratis.
